حالا هر چقدر نوشتنش برام سخت بود حالا فرستادنش شده معضل... چه می دونم چه مرگمه... به هر حال قبلا هم از این سوال نمی دونم چرا خوشم نیومده بود... چه گیری کردیم... ازدواج... زندگی یه شخص دیگه... نشناختن خود... افکار مسخره و زائد... سر رفتن حوصله ها و صبرها...جه می دونم... حرفی برای گفتن نبود... تخفیف بده بفرستش... مقایسه ها ... فشارها... لعنتی حکومت ... بی عدالتی....اشتباهات یا نا اشتباهات و گیج شدن که چی خوبه چی بد و یا اصلا چرا قضاوت...

حکومتی که با سو مدیریت و زدن حرفهای چرت گند زده به زندگی هشتاد ملیون ایرانی همون بهتر که این افیون ورزش هم نداشته باشه.

بارها نوشتی و باید عمل کنی... نوشتی که نباید تعمیم بدی نباید ایده آل گرا باشی... باید بتونی مسائل رو تفکیک کنی و واقع بین و خوش بین باشی.... برای ایجاد نشدن اضطراب مخصوصا در چیزهای بی اهمیت دو ور ماجرا رو در نظر بگیری و خیلی حساس نشی... به هر حال همین ایده رو برای خودت هم در نظر بگیری... تلاشت رو بکنی و امیدوار باشی در هر صورت ... پیش بری... درست می شه

همه باید به فکر منافع ملی خود باشیم. در واقع منافع شخصی ما هم در گرو منافع ملی ماست... کسانی که به این درک می رسند در تشخیص افراد و سیاستهایی که در جهت منافع ملی هستند نیز بهتر عمل می کنند. خوشبختانه شواهد زیادی نشون می ده که اکثریت ملت ایران به این درک رسیدن. و البته وجود عوام و بی سواد و باری به هر جهت که حتی قوه تشخیص منشا مشکلات خودشان را ندارند نیز طبیعی است... مهم این است که توان اکثریت جامعه رو به سوی بهتر شدن سوق دهد.

دیگران عجیب... من آدمی هستم که نسبت به اکثریت مردم دید خوبی دارم... فکر نمی کنم بعضی از اونها کص خل و یا مشکل دار باشند... فکر می کنم خیر و شر خودشون رو حداقل می فهمند... و البته مسلما عده زیادی همینطوری هستند.. اما فکرش رو نمی کردم بخشی از خویشان و آشنایان و یا کسانی که خیلی نظر خاصی در موردشون نداشتم وقتی بحث سیاسی و غیره که نیاز به تحلیل داره می شه یه سری کص خل عرزشی طور باشند... به هر حال این جور آدما هر چند قلیل اینور و اونور پیدا می شه... الان می بینیم بله همین آدمها رو هم راحت نمی شه شناخت یا حدس زد که چکاره اند... ولی اکثریت ملت باید بتونند به اتحاد برسند و قدمی بردارند.